الحلقة 19
قررت راوية انها مالهاش مكان مع طارق
خصوصا بعد ما شافته مع بسمة
بسمة قعدت مع طارق حوالى نص ساعة وخرجت
ووصلها طارق لحد باب المكتب ورجع مكتبه تانى
قامت راوية وهى اخده قرارها...دخلت مكتب طارق
"راوية؟؟ تعالى"
"ممكن بس اخد من وقتك دقيقتين"
"ساعتين مش دقيقتين...اقعدى ياراوية"
"انا عايزة استئذنك انى مش هقدر اكمل هنا فى المكتب"
واتغير شكل طارق من الابتسام للعبوس
"بتقولى ايه؟؟؟عايزة تسيبى الشغل"
"ايوه"
"ليه"
"محتاجة اقعد فى البيت شوية"
"عايزة تقعدى فى البيت ولا عندك عرض تانى"
وبصت له راوية باستغراب
"عرض تانى؟؟لا طبعا مفيش عروض تانية"
"طيب قوليلى فيه ايه؟؟؟عايزة مرتبك يزيد"
"يااستاذ طارق لو سمحت انت بتهيننى كده... معنى كلامك انى بشتغل معاك علشان الفلوس بس"
ونزلت دموع صامته من عينيها كانت بتحاول تكتمها من لحظة دخول بسمة المكتب فى ايد طارق
"انا اسف ياراوية...مقصدش اضايقك والله"
ومد لها ايده بمنديل تمسح دموعها... اخدت المنديل ومسحت دموعها بسرعة وحمدت ربنا انه فهم دموعها على انها زعلت من كلامه عن الفلوس... حاولت تتحكم فى صوتها
"معلش يااستاذ طارق...محتاجة اقعد فى البيت شوية"
"طيب فهمينى ايه اللى حصل ... انا مش مقتنع بكلامك ده"
"تعبانة ومش قادرة اشتغل... بس ده كل الموضوع"
"تعبانة مالك سلامتك"
"ارجوك... متضغطش عليا انا مش عايزة اكمل شغل هنا"
"هنا بالذات؟؟؟ بس انا مقدرش استغنى عنك ياراوية وانتى عارفة كده كويس"
"المكتب مليان محامين غيرى"
"بس انتى الوحيدة الاقرب لى فيهم"
سكتت راوية وهى مش عارفة تفسر كلامه ده ايه؟؟
اقرب له بمعنى ايه؟؟
لاحظ طارق سكوتها... وكمل كلامه
"بصى ياراوية انا مش هضغط عليكى... بس فى نفس الوقت مينفعش تسيبى الشغل... خدى اجازة من المكتب للفترة اللى تريحك بس القضايا اللى معاكى هتفضل معاكى وهتشتغلى فيها من البيت ... اتفقنا"
واضطرت راوية انها توافق... لانها فعلا مش هتبطل شغل
ولازم تخلص القضايا اللى وراها
فاتت الايام وراوية مش بتروح المكتب زى مااتفقوا
بس كل يوم بتشوف طارق فى المحكمة
كل يوم بيتكلموا مع بعض
كل يوم بتحس بمعاملته الطيبة ليها وبتتعلق بيه اكتر
كل يوم بتتأكد انها مالهاش مكان معاه لانه مش بيجيب سيرة بسمة خالص... ولما بتساله عن احواله...بيجاوب بكل ارتياح
"الحمدلله"
وبعد فترة حست راوية ان احساسها ده محدش مسئول عنه غيرها
وانها لازم تعيش واقعها يمكن مع الوقت تنسى طارق
ورجعت المكتب بعد شهر... ورجعت يبقى طارق قصادها طول اليوم
فاتت الشهور وطارق وبسمة عايشين مستقرين بسبب وجود ام عبده
اللى شايلة كل حاجة عن بسمة
وكانت كل الامور ماشية على مايرام فى البيت والشغل
وفى يوم بعد ماراح المحكمة... حس ان راوية اتأخرت كتير عن معادها... فضل يستناها من غير جدوى
لما لقاها اتأخرت اكتر من ساعة... اتصل بيها
"ايه ياراوية اتأخرتى ليه؟؟"
"مين معايا... انا مش راوية"
"مش ده تليفون راوية؟؟"
"ايوه.. بس هى تعبانة شوية "
"خير مالها"
"والدها توفى من ساعتين وهى منهارة جدا ومش عارفة ترد"
"البقاء لله...حضرتك مين"
"انا جارتها"
"ممكن اعرف الجنازة امتى ومنين"
"والله لسه مش عارفين لان لسه الاجراءات مخلصتش"
"طيب متشكر جدا"
وقفل طارق وهو بيقول لنفسه
"لا حول ولا قوة الا بالله... هى راوية دايما مصابة كده"
وقال للمحامين اللى معاه وخصوصا صديقات راوية
اللى اغلبهم راحوا لها... واتصلوا بزملائهم علشان يحضروا الجنازة
راح طارق الجنازة.... شاف راوية اللى عمره ماشافها قبل كده
راوية المنهارة تماما... اللى اغمى عليها فى الجنازة مرتين
صعبت عليه جدا... وافتكر يوم وفاة باباه
وحس باللى هى فيه... وخصوصا لما عرف انها البنت الوحيدة
واخواتها الاتنين صبيان اصغر منها
ففهم ممكن تكون متعلقة بباباها قد ايه
معرفش يعزيها... وتقريبا مشافتوش فى الجنازة
لانها غالبا ماشفتش حد... واتأكد لما كان الكلام طول اليوم فى المكتب عن حالة راوية وانهيارها بعد وفاة باباها المفاجئة
تفكيره طول اليوم فى راوية... لدرجة انه لحق نفسه على اخر لحظة قبل ماينادى بسمة باسم راوية
تانى يوم بالليل وقبل مايمشى من المكتب قرر انه يتصل يسأل عليها
لما اتصل لقى تليفونها مقفول
وسأل السكرتيرة عنها وقالت له
"انا مكلمتهاش من بعد العزا"
كان قلقان عليها وعايز يطمن عليها
وفى نفس الوقت مفيش قدامه اى وسيلة يطمن عليها
فقرر انه بعد ال3 ايام العزا لو مجتش ولا اتصلت
هيروح لها البيت.... بأى حجة مش مهم المهم انه يطمن عليها
لما راح البيت... كانت بسمة محضرة العشا
ودخل على اوضته على طول... دخلت وراه بسمة
"يالا ياطارق غير بسرعة وتعالى اتعشى"
"لا معلش مش قادر"
"ليه انت اكلت بره"
"لا بس معدتى بتوجعنى ومش هقدر اكل حاجة علشان انام خفيف"
"مالك ياطارق"
"مفيش...قلتلك معدتى بتوجعنى"
"سلامتك... طيب مجبتش اى دوا ولا حاجة"
"لا مجبتش... انا مش عيان وجع خفيف كده وعايز انام"
"مالك بتكلمنى كده ليه"
"مفيش يابسمة...انا عايز انام تصبحى على خير"
"يعنى مينفعش اتكلم معاك 5 دقايق بس فى حاجة مهمة"
"ينفع...عايزة ايه؟؟"
"بص يا طارق انت عارف انى مش بعرف اخبى عليك حاجة... بس فيه حاجة انا خبيتها وكنت فاكراها بسيطة... بس زادت عن حدها وانت لازم تعرفها علشان تتصرف"
