الحلقة 13
وصل ابراهيم والفت وولاده البيت الساعة 12 الضهر
وحكت امل كل اللى حصل بالظبط
واستبدلت مازن بايناس فى حكايتها
"انتى لسه برضه بتعرفى البنت دى"
"ياابراهيم دى هى اللى وقفت جنبى وساعدتنى فى انقاذ ماما والله هى مش وحشة دى كويسة جدا وبنت ناس اوى بس هى طريقتهم وحياتهم غيرنا ومتقلقش لا انا هقلدها فى لبس ولا طريقة متعجبكش"
سكت ابراهيم لان حياة مامته كانت اهم من شكل ايناس ومظهرها
"انا هلبس واحضر هدوم لماما علشان نروح لها فى معاد الزيارة"
الفت"روحوا انتوا انا مش قادرة انزل تانى...مش كفاية كنت فاكرة هقعد مع قرايبى كام يوم ملحقتش وهى يدوب مسافة سواد الليل"
امل"بس ده كان ظرف محدش منعك من قرايبك"
الفت"جرى ايه ياست امل انت هتقفيلى على الواحدة"
امل"لا واحدة ولا اتنين انا اللى فيا مكفينى"
وقامت امل وسمعت الفت
"خليك ساكت كده... دى حاجة بقت تقصر العمر "
ايمن وهو فى البيت رن موبايله
"الو... ازيك يا مازن... اه نايم طبعا انا كل يوم من الجامعة للشغل لما خلاص تعبت... ايه اللى حصل؟؟ لا ايناس مكلمتنيش؟؟ كل ده حصل امبارح...مكلمتنيش ليه طيب... المفروض اعمل ايه اسال عليها ولا خلينى بعيد علشان اخوها... صح معاك حق مش عايزين نعملها مشاكل.. ياعينى ياامل دى الامتحانات خلاص... ماشى ابقى اشوفك ان شاءالله...سلام"
وقام ايمن من السرير... خرج من اوضته دخل لمامته المطبخ
"سيبتينى نايم كتير ياماما"
"ياحبيبى يوم ترتاح ... انا فرحانة بيك اوى ياايمن"
"انا ؟؟ ليه يعنى"
"علشان حاسة انى ربيت راجل بجد ربنا يباركلك يابنى ويجعلك دايما ناجح يارب"
"الله ياماما دى احلى حاجة الواحد يسمعها على الصبح"
"تستاهل الخير كله ياحبيبى... هعملك تفطر"
"لا انا عايز شاى وادخل ا1اكر شوية وبعدين ابقى اتغدا وانزل الشغل"
"حاضر هعملك الشاى اهو"
"هو بابا كان بيزعق امبارح انا كنت نايم ومش عارف ده حلم ولا حقيقة"
"حقيقى كعادته ربنا يتوب علينا منه"
حضنها ايمن وباس راسها
"متزعليش وان شاءالله منحتاجلوش فى اى حاجة خالص"
طبطبت عليه مامته
"متحرمش من حنيتك عليا ابدا...يالا روح ذاكر ربنا معاك"
امل وهى رايحة مع ابراهيم لمامتها
كان ماسك ايديها وكان وهما ماشيين لما ييجوا يعدوا شارع يمسكها من كتفها ويعديها هى الاول
كانت بتبص له كل شوية باستغراب... من زمان محستش بحنيته عليها
كانوا ماشيين مع بعض علشان يوصلوا للمستشفى
"مالك بتبصيلى كده ليه"
"انا كنت خايفة اوى امبارح ياابراهيم...خفت ماما يحصلها حاجة وانا كنت لوحدى"
نزلت دموعها من التأثر
طبطب عليها
"متخافيش"
"ابراهيم ...انا عايزة اقولك حاجة"
"قولى"
"انا والله بحبك اوى وبحب مراتك وولادك بس بزعل لما بتحرجنى قدامها"
"انا مش بحرجك انا مبحبش حد يزعل مراتى وعيالى"
عرفت انه مهما كان بيحبها وبيخاف عليها هتفضل هى بعد مراته وولاده...حست ان مامتها هى امانها الوحيد
وصلوا المستشفى ... قعدوا مع مامتهم اللى كانت احسن من امبارح
وبعد معاد الزيارة... راح ابراهيم ومعاه امل الحسابات
لقى الحساب بقى 1500 جنيه ولسه الحساب مفتوح
راحوا يسألوا الدكتور
"هى بدأت تتحسن محتاجة يومين كمان فى العناية المركزة"
امل"يعنى مفيش خطر يا دكتور"
الدكتور"لا ازمة وهتعدى ان شاءالله"
ايناس قاعدة بتكلم عادل وفاتحة الكاميرا
"لا ياعادل انت شايفنى وانا شايفاك اهو يبقى كفاية كده"
"ماهو لو وحشتك زى ما وحشتينى مكنتيش قلتى كده"
"انت مش عارف انا حاسة بايه من ساعة اللى حصل ده انا حاسة بندم فظيع"
"مفيش فايدة فيكى بقولك ده عادى بين اللى بيحبوا بعض"
"لا مش عادى وحتى لو عادى انا مش عايزة ده يتكرر تانى"
"تبقى مش بتحبينى... خلاص ياايناس كنت فاكرك بتحبينى وانا اللى كنت هكلم اهلى اول مااخلص امتحانات حتى قبل النتيجة"
"والله بحبك اوى كمان بس مينفعش نغلط"
"خلاص اوعدك مش هزعلك... بس عايز اشوفك حتى دقيقة واحدة"
"ماانت شايفنى اهو"
"لا اشوفك بجد... اسلم عليكى والمس ايدك"
"لا ياعادل متجيش"
"طيب خلاص... سلام بقى علشان انا نازل"
"رايح فين"
"هقولك بعدين..سلام"
قفلت ايناس معاه وقعدت تذاكر... بعد ساعة اتصل بيها
فرحت انه مش قادر يزعل منها...ردت بسرعة
"الو... احلى مفاجئة انك كلمتنى ومزعلتش منى"
"طيب قومى افتحى الباب"
" بتقول ايه... لا ياعادل امشى مش هفتح"
"يبقى موحشتكيش"
"وحشتنى بس مش هفتح"
"خلاص هفضل اخبط على الباب لحد ما تفتحى"
"الجيران يسمعونا"
"يسمعوا هقولهم دى حبيبتى وعايز اشوفها"
وسمعت جرس الباب بيرن... وخبط على الباب
"امشى ياعادل علشان خاطرى"
"وانتى افتحى علشان خاطرى"
"مش هينفع"
"خلاص خلينى واقف مع السلامة"
وقفل المكالمة وزاد صوت الخبط على الباب
راحت ايناس فتحت بسرعة من خوفها حد يسمعه
دخل وقفل الباب وراه
"وحشتينى"
قرب منها يحضنها... رجعت لورا
"لا ياعادل... مش هيحصل زى امبارح"
مردش عليها... هو بيقرب وهى بترجع لحد ما بقى وراها الحيطة واتكرر نفس موقف امبارح وهى بتقاوم بضعف واستسلام
لما رجعوا امل وابراهيم...كان صوت البيت هادى اوى
"هما فين"
"اكيد الفت نايمة هى والعيال"
"طيب هدخل احضر اى حاجة سريعة نتغدا"
"ماشى ياامل"
بعد ماغيرت امل هدومها دخلت المطبخ...
وقفت تحضر الاكل... لقت مصطفى جاى لها المطبخ
"امل افتحى لى التليفزيون"
"انت صحيت... تعالى"
مسكته من ايده وراحت تفتح له التليفزيون... سمعت صوت ابراهيم والفت بيتكلموا
"لا ياابراهيم مليش دعوة"
"لا ايه مش دى فلوسى"
"وانا اقلع من ايدى دهب علشان انت تعالج امك انا مالى"
"وهو مين اللى جايبلك الدهب ده مش من فلوسى"
"عيالك اولى بفلوسى"
"وامى ارميها"
"مليش دعوة مش كفاية بتصرف علي اختك اللى بتتعلم وبتقاسمنا فى رقنا"
"ده النهارد وصل الحساب ل1500 جنيه يعنى كمان يومين هيوصل كام"
"ماهى اختك الفالحة هى اللى ودتها مستشفى خاصة زى ماتكون بتغيظنى"
"اللى حصل حصل ... انا محتاج الفلوس ياالفت "
"معلش ولادى اولى بفلوس ابوهم"
ايمن وهو نازل الشغل... كان معاد نزول شروق الدرس
منزلتش فى المعاد... رغم ان الامتحانات لسه عليها ايام
اتصل بيها... مش بترد.. وبعد شوية التليفون مقفول
طول الطريق التليفون مقفول
لما وصل شغله... اتصل على البيت
مرة مامتها ترد ومرة باباها يرد
قلق وهو مش عارف ايه اللى حصل
عادل خارج من الحمام عند ايناس
وهى جاية فى مقابلته... مغيرة هدومها
"انتى لحقتى تغيرى هدومك"
مردتش عليه وهى بترمى الهدوم اللى كانت لابساها فى الغسالة وهى قرفانة
"امبارح مشفتش اوضتك...وريهالى"
"كفاية كده بقى ياعادل...انزل مش خلاص ارتحت"
"اخص عليكى... وهو انا جاى علشان كده بس... مفيش طيب حتى عزومة على كوباية مياه"
جرس الباب رن
برقت عينيها... بص لها
"مين"
"معرفش"
راحت تتسحب ناحية الباب.... صوت ضربات قلبها المتلاحقة هى سامعاها... رجعت لورا وكانها خايفة اللى بره الباب يشوفها
عادل بيسألها بهمس"مين"
"جوز اختى"
ايمن مقدرش يكمل اليوم ومع ذلك مينفعش يستأذن لان الوقت زحمة شغل على دخول الامتحانات
استأذن لمدة ساعة ... وكل تفكيره انه يروح البيت يطمن باى طريقة ان شروق كويسة
ايمن داخل البيت
"ايمن؟؟؟؟؟؟ ايه اللى جابك دلوقتى"
"لا مفيش نسيت بس ملازم مهمة محتاجها"
دخل اوضته بسرعة...راح على البلكونة اللى بتبص على بيت شروق
شافها...بس مش لوحدها ...البيت زحمة...ناس كتير... وبيحضروا الغدا مامتها وناس تانية ميعرفهمش
بس اللى ركز نظره عليه... شاب قاعد بيكلمها
